Ένα μεγάλο ευχαριστώ

Θα ήθελα με αυτή εδώ την ανάρτηση, να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου, όλα τα παιδιά του σχολείου μας, για την ουσιαστική παρουσία τους στη σημερινή γιορτή και για την ουσιαστικότερη έμπρακτη συμμετοχή τους. Θα ήθελα να ξέρετε πως όλοι εμείς που "δουλεύουμε" μαζί σας, που στεκόμαστε δίπλα σας, άλλοτε ορθά και άλλοτε με τα όποια λάθη μας, μόνο έμπνευση αντλούμε από σας. 

Χαρίζοντάς σας ως ελάχιστο δώρο το τραγούδι του τέλους της σημερινής μας γιορτής,

αλλά κι ακόμα ένα, ιδιαίτερα αγαπημένο μου, εμπνευσμένο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου

θα ήθελα να θυμάστε αυτά που λέει μία φίλη συνάδελφος εδώ σε σημερινή της ανάρτηση:

"Το Πολυτεχνείο ανήκει σ' εσάς και στα οράματά σας. Ανήκει στις επόμενες γενιές. Στα δικά σας χέρια παραδίνουμε τη γνώση των γεγονότων. Μην τα αφήσετε να γίνουν άψυχα, να ξεφτίσουν άλλο. Ξέφτισαν ήδη αρκετά, στην προσπάθειά μας  να προχωρήσουμε, ξεχνώντας και υποκύπτοντας στο βόλεμα και το ατομικό συμφέρον. Να μη συμβιβάζεστε. Να μη σκύβετε το κεφάλι. Να αμφισβητείτε. Να ξεσηκώνεστε. Να ανατρέπετε." Μόνο τότε το πνεύμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου θα έχει νόημα. Μόνο τότε θα γίνουν πράξη οι αξίες και τα ιδανικά της. 

Καλό Δεκέμβρη και με το καλό να 'ρθουν τα Χριστούγεννα!

Καλό Νοέμβρη! Και προσοχή στις εκλογικές σας επιλογές

Καλόν Οκτώβρη!

Καλή σχολική χρονιά !

Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάμματα
που στο σχολειό τον πάνε να μάθει γράμματα
θέλει να παίξει ακόμα με τ’άστρα τ’ ουρανού
πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές στο νου
πρωτάκι, σχολιαρούδι, του κλέβουν το τραγούδι,
του κλέβουν το τραγούδι…

Ένας γλυκός Σεπτέμβρης στάζει το μέλι του
σωστό παλικαράκι τρυγάει τ’ αμπέλι του
στα Σπάτα λινοβάτης, στο Κορωπί γαμπρός
να τρέμουν τα κορίτσια στα βλέφαρά του μπρος
φυσάει ο απηλιώτης, ο ζέφυρος της νιότης
φυσάει ο απηλιώτης…

Ένας παλιός Σεπτέμβρης φίλος αχώριστος
καθώς περνούν τα χρόνια γίνεται αγνώριστος
το κόκκινο ραγίζει στα μήλα της Ροδιάς
κίτρινα πέφτουν φύλλα στον κήπο της καρδιάς
Η νύχτα μεγαλώνει, δίχτυα στο φως απλώνει,
η νύχτα μεγαλώνει

Καλό Μήνα και Καλές Διακοπές

Αφιερωμένο στο δικό μου χρυσό κι ασήμι, τους μαθητές μου. Με την ευχή, όταν επαναστατούν, να ξέρουν την αιτία

Χρυσός κι ασήμι, αγρίμι μεσ’ τη νύχτα,
ουρλιάζεις δυνατά.
Δάκρυά σου στα μαλλιά μου, τα γέλια σου χαρά μου,
μα μου στερείς κι αυτά
Ποιος να ‘ναι ο λόγος,
που ένας θαρραλέος να κλαίει τόσο πολύ.
Ποια να ‘ναι η αιτία,
που αντί να λες αστεία, ξεσπάς παντού μ’ οργή.

Δείξε μου τον τρόπο, κι αν θέλει κι άλλο κόπο,
εγώ θα προσπαθώ.
Μόνο θέλω ακόμα, απ’ το δικό σου στόμα
ν’ ακούσω: «σ’ αγαπώ».

Πιάνω ένα τόνο, κι ίσως να ’ναι το μόνο
που με πάει μακριά.
Λέω μια λέξη, χιονίσει ή δε βρέξει,
το μέλλον με κοιτά.
Θέλω να ζήσω, μα αν δε σ’ αγαπήσω,
δεν ξέρω αν θα μπορώ
Θέλω να υπάρχω, φιλία μαζί σου να ‘χω,
για πολύ καιρό.

Δείξε μου τον τρόπο, κι αν θέλει κι άλλο κόπο,
εγώ θα προσπαθώ.
Μόνο θέλω ακόμα, απ’ το δικό σου στόμα
ν’ ακούσω σ’ αγαπώ.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα. Μελωδίες από τον Φ. Πλιάτσικα. Εικόνες από την παγκόσμια φρίκη