10 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

Με αφορμή σχετική συζήτηση στην τάξη, δύο αντιρατσιστικά βίντεο.

Γιώργος Σεφέρης, Η δήλωσή του για τη στρατιωτική δικτατορία του 1967

Με αφορμή το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη, "Επί Ασπαλάθων", είναι χρήσιμο να δούμε τι δήλωνε για τη χούντα στην Ελλάδα

Η εκπαίδευση με μια διαφορετική ματιά: Κλήμης Πυρουνάκης

Ευχαριστώ Ελλάδα: Γνωρίζω την κληρονομιά μου

Ισπανοί εκπαιδευτικοί και μαθητές διαπιστώνουν σε πόσες πτυχές της ζωής τους συναντούν την Ελλάδα:

Εγχειρίδιο οδηγιών για τη ζωή

Για να κουβεντιάσουμε τη θεματική της 3ης ενότητας της Νεοελληνικής Γλώσσας στην Γ' Γυμνασίου, παρακολουθήσαμε το παρακάτω βίντεο, με 2 τμήματα της Γ' Γυμνασίου. Χρησιμοποιήθηκε το βίντεο αυτό ως αφόρμηση για άσκηση δημιουργικής γραφής. 

Καλό κολύμπι λοιπόν στα πέλαγα της δημιουργικής συνεργατικής γραφής και καλά Χριστούγεννα

Χρίστος Τσολάκης, "Πως πρέπει να είναι ο δάσκαλος"

Για μια ζωή γεμάτη πάθος, δημιουργικότητα, σκοπό.

6 Μαρτίου: Πανελλήνια Σχολική Ημέρα κατά της Βίας στο Σχολείο

Στις 6 του Μάρτη, συζητάμε, ενημερωνόμαστε, προβληματιζόμαστε, αγωνιζόμαστε κατά της ενδοσχολικής βίας. Τα παρακάτω videos μπορούν να αποτελέσουν αφόρμηση, για συζήτηση στο σχολείο. Γιατί μόνο μαζί μπορούμε να παλέψουμε το φόβο, τον αποκλεισμό, τη βία, ... όλοι μαζί.

Ο Κεν Ρόμπινσον μιλά για το σχολείο που σκοτώνει τη δημιουργικότητα

Ένα μεγάλο ευχαριστώ

Θα ήθελα με αυτή εδώ την ανάρτηση, να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου, όλα τα παιδιά του σχολείου μας, για την ουσιαστική παρουσία τους στη σημερινή γιορτή και για την ουσιαστικότερη έμπρακτη συμμετοχή τους. Θα ήθελα να ξέρετε πως όλοι εμείς που "δουλεύουμε" μαζί σας, που στεκόμαστε δίπλα σας, άλλοτε ορθά και άλλοτε με τα όποια λάθη μας, μόνο έμπνευση αντλούμε από σας. 

Χαρίζοντάς σας ως ελάχιστο δώρο το τραγούδι του τέλους της σημερινής μας γιορτής,

αλλά κι ακόμα ένα, ιδιαίτερα αγαπημένο μου, εμπνευσμένο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου

θα ήθελα να θυμάστε αυτά που λέει μία φίλη συνάδελφος εδώ σε σημερινή της ανάρτηση:

"Το Πολυτεχνείο ανήκει σ' εσάς και στα οράματά σας. Ανήκει στις επόμενες γενιές. Στα δικά σας χέρια παραδίνουμε τη γνώση των γεγονότων. Μην τα αφήσετε να γίνουν άψυχα, να ξεφτίσουν άλλο. Ξέφτισαν ήδη αρκετά, στην προσπάθειά μας  να προχωρήσουμε, ξεχνώντας και υποκύπτοντας στο βόλεμα και το ατομικό συμφέρον. Να μη συμβιβάζεστε. Να μη σκύβετε το κεφάλι. Να αμφισβητείτε. Να ξεσηκώνεστε. Να ανατρέπετε." Μόνο τότε το πνεύμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου θα έχει νόημα. Μόνο τότε θα γίνουν πράξη οι αξίες και τα ιδανικά της. 

Καλή σχολική χρονιά λοιπόν !

Ξαναρχίζουμε αύριο. Ξαναχτυπά το κουδούνι της νέας σχολικής χρονιάς. Με προβλήματα, με καθυστερήσεις, με αρκετό θυμό και λιγότερες ανοχές. Αν όμως αυτά γίνουν και λιγότερες αντοχές, δε θα ζημιωθούν μόνο τα παιδιά, αλλά κι εμείς. Κι η επαγγελματική εξάντληση από την οποία κατά πως λένε πάσχουμε οι εκπαιδευτικοί, θα μεγαλώσει και θα μας κάνει ακόμα πιο δυστυχισμένους. 

Πέρυσι ξεκίνησα με την ευχή να κοιτάξουμε τα μαθητάκια μας στα μάτια και να ψάξουμε εκεί την αλήθεια. Φέτος δεν ξέρω αν μπορούμε, αν θέλουμε ή αν αντέχουμε να τη δούμε αυτή την αλήθεια. Ή αν μας αφήνουν κάποιοι ή οι συνθήκες από μόνες τους. 

Ας προσπαθήσουμε για άλλη μια χρονιά λοιπόν. Ακόμα και χωρίς βιβλία. Ας αναζητήσουμε εναλλακτικές, ίσως μας κάνουν πιο δημιουργικούς και ευρηματικούς. Ας θυμηθούμε πως το πάθος για αυτό που κάνουμε είναι που μας ξεχωρίζει από όλους τους άλλους. Κι ας ψάξουμε να το βρούμε, είτε στα μάτια των μαθητών μας, είτε στα ανεξάντλητα αποθέματα αγάπης που διαθέτουμε. Κι οι μικροί «αξιολογητές» μας θα το εκτιμήσουν και θα μας αφιερώσουν κι αυτό. Κάποτε… 

Και στα παιδιά που θα γεμίσουν αύριο τα προαύλια και τις σχολικές αίθουσες, άλλα λιγότερο κι άλλα περισσότερο ανήσυχα για το σήμερα και το αύριο, ας σταθούμε δίπλα τους, κοντά τους. Κι ας μην προσθέσουμε στην αγωνία τη δική τους και της οικογένειάς τους και τη δική μας. Ας τα κάνουμε να καταλάβουν πως θα είμαστε πάντα εκεί, δίπλα τους, αν όχι συμπαραστάτες, τουλάχιστον εκεί. 

Καλή σχολική χρονιά λοιπόν, σε όλους.

Σκέψεις για την εκπαίδευση του 21ου αιώνα που πρέπει να μας προβληματίσουν

Σερ Κέν Ρόμπινσον "Φέρτε την επανάσταση στην εκπαίδευση"

Σε αυτήν την καυστική και συγχρόνως διασκεδαστική ομιλία,ο Σερ Κεν Ρόμπινσον, συνεχίζοντας την απίθανη ομιλία που έδωσε στο TED το 2006,συνηγορεί υπέρ της δραστικής αλλαγής που πρέπει να γίνει από τα σχολεία που παρέχουν τυποποιημένη μάθηση σε αυτά που κάνουν εξατομικευμένη διδασκαλία,δημιουργώντας τις συνθήκες όπου μπορούν να ευδοκιμήσουν τα ταλέντα των παιδιών .

Sir Ken Robinson: Bring on the learning revolution! | Video on TED.com

Αφιερωμένο στους μαθητές μου της Α' Γυμνασίου.

Τώρα που πήρατε και τους ελέγχους σας και τελείωσε και τυπικά η σχολική χρονιά, άλλοι πιο πολύ κι άλλοι πιο λίγο ικανοποιημένοι από την προσπάθειά σας και τα αποτελέσματά της, ξεκινάτε και ουσιαστικά πια τις διακοπές σας.

Καλό καλοκαίρι λοιπόν.

Επειδή όπως ήδη ξέρετε είμαι "κολλημένη" με το σκάψιμο στο διαδίκτυο, βρήκα κάτι εξαιρετικό που θέλω να δείτε. Θεωρώ πως "κλείνει" εξαιρετικά πετυχημένα τις συζητήσεις που κάναμε στη διάρκεια της χρονιάς.

Παρακολουθήστε προσεκτικά το παρακάτω βίντεο. Το έφτιαξαν μαθητές, σαν κι εσάς, μόνο λίγο μεγαλύτεροι. Είμαι βέβαιη πως θα σας αρέσει. Κι είμαι σίγουρη πως θα λάβετε τα μηνύματα που πρέπει.


Αντιγράφοντας τα τελευταία λόγια του βίντεο, σας θυμίζω:
γύρω μας υπάρχουν άπειρα χρώματα, όλα διαφορετικά. Κάποια μας αρέσουν πιο πολύ. Άλλα καθόλου. Όλα όμως είναι σημαντικά και απαραίτητα. Το ίδιο και οι άνθρωποι.


Να περάσετε λοιπόν ένα όμορφο καλοκαίρι. 
Και να θυμάστε... μην αφήσετε ποτέ να ξεθωριάσουν τα χρώματα στη ζωή σας. 
Και φροντίστε να έχετε γύρω σας όσο γίνεται περισσότερα, για να είναι η ζωή σας όχι μόνο πολύχρωμη, αλλά και ενδιαφέρουσα.

Διδάσκει με το λόγο του, όπως και με τη ζωή του ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς. Απολαύστε τη συνέντευξή του στη δημοσιογράφο Βίκυ Χαρισοπούλου στα Νέα.

«Ο έρωτας ζει και πέρα από τα 104»

«Ερωτεύτηκα πολύ. Έζησα όλη μου τη ζωή ερωτευμένος. Με την κυριολεξία του όρου. Με συγκίνηση», λέει ο καθηγητής Εμμ. Κριαράς «Έρωτας είναι η επιδίωξη του ιδανικού. Σε όλες του τις εκφάνσεις. Ξεχωρίζω δύο: τον σαρκικό- πνευματικό έρωτα προς τη- τον σύντροφο και τον έρωτα προς την εργασία. Αυτό που λέμε φιλεργία. «Ο έρωτας είναι το αντίδοτο του θανάτου. Είναι ίσως η ίδια η ζωή. Μόνο όταν είσαι ερωτευμένος ζεις. Ειδάλλως είσαι... πέτρα...»

Όχι. Ο υπεραιωνόβιος πλέον (διάγει το 104ο έτος της ζωής του) ομότιμος καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, Εμμανουήλ Κριαράς, δεν νιώθει «πέτρα»... «Κρατώ ακόμα ψήγματα έρωτα και προς τη μνήμη της γυναίκας μου και προς την εργασία. Ζω. Νιώθω. Εργάζομαι ακόμα, αλλά με δυσκολία. Δεν δίδει η ζωή χωρίς έρωτα- ευτυχία. Είμαστε τραγικές μορφές. Το γεγονός ότι έχουμε συνείδηση δεν νομίζω ότι είναι στοιχείο ουσιαστικής ευτυχίας. Ο άνθρωπος ζει πιο ευτυχισμένα όταν δεν έχει συνείδηση της τραγικότητας της ζωής του. Εγώ- δυστυχώς- την έχω. Επιθυμία μου είναι πλέον να μη ζήσω. Είναι βάρος πια η ζωή μου».

Κουράζει η ζωή;

Κουράζει ίσως το περιβάλλον της ζωής. Ο χώρος και οι άνθρωποι στον οποίο και με τους οποίους είσαι καταδικασμένος να ζεις. Αυτό που τώρα λένε οικονομική ή κοινωνική κρίση.

Η οικονομική κρίση συνάδει με την κοινωνική- αυτή που λέμε αξιών; Είναι προϊόν η μία της άλλης ή απλώς συνυπάρχουν με κοινή προέλευση, παράλληλη έκφρασηκαι αδιέξοδο αποτέλεσμα;

Η κατάσταση είναι άσχημη από κάθε άποψη. Είναι πολύ πιο εντυπωσιακή βέβαια αυτή που λέμε οικονομική κρίση και οι επιπτώσεις της είναι τραγικές, αλλά- επιτρέψτε μου- είναι τραγικότερες οι επιπτώσεις της άλλης κρίσης, αυτής της λεγόμενης κοινωνικής. Αυτοκαταδιωκόμεθα άπαντες. Υπάρχει γενικώς μια ανισορροπία. Διάγει κρίση η πολιτική ζωή, διά γει κρίση η Παιδεία, η Δικαιοσύνη- έννοιες πρωταρχικές... Όσον αφορά το αμιγώς οικονομικό φαινόμενο, δεν είμαι ίσως αρμόδιος να δώσω λύσεις. Έζησα και το κραχ του ΄29 αλλά ήταν αλλιώς τότε... Τώρα είναι διαφορετικά. Συνδυάζεται με την παγκοσμιοποίηση. Το κοινωνικό λοιπόν πρόβλημα είναι προϊόν της ευημερίας. Προϋπάρχει λοιπόν της οικονομικής κρίσης. Αυτό που ζούμε τώρα θα προτιμούσα να μην το είχα προλάβει, να μην το είχα ζήσει».

Κρίση και έλλειψη παιδείας

Παλαιότερα υποστηρίζατε ότι το μέλλον της ανθρωπότητας είναι ο σοσιαλισμός.Εξακολουθεί να παραμένει όραμα και στόχος σας;Εξακολουθώ να το πιστεύω. Η λύση θα έρθει- εγώ δεν θα το προλάβω, ούτε την ανόρθωση της παιδείας που θα πρέπει να προηγηθεί, θα προλάβω. Δεν μ΄ ενδιαφέρει πλέον η πολιτική με τον τρόπο που ασκείται. Η πολιτική μας ζωή οδηγείται σε συντηρητισμό κι αμφιβάλλω αν θα μπορέσει σύντομα να ανακάμψει. Είναι η κρίση σε συνδυασμό με την έλλειψη παιδείας. Δεν τιμώνται πλέον οι αξίες. Βιώνουμε την έσχατη πλέον ανάγκη ανόρθωσης της παιδείας. Είναι όμως η υλιστική κατεύθυνση της παιδείας. Με την τεχνολογία τα ανθρωπιστικά γράμματα υποτιμούνται κι έτσι δημιουργείται μια ανισορροπία... Η αρχή είναι η ΠΑΙΔΕΙΑ. Ένας λαός προάγεται όταν έχει προηγμένη παιδεία. Αν όμως οι ανάξιοι επιπλέουν σ΄ όλους τους τομείς και κυρίως σ΄ αυτούς της πολιτικής... Πρέπει να υπερνικήσουμε την τάση αυτή. Το αποτέλεσμα είναι η δυσπιστία όλων... Ο υλισμός είναι που σκότωσε το όραμα. Κι ο υλισμός είναι που διδάσκεται από γονείς και δασκάλους. Όλα γίνονται με στόχο την εξασφάλιση παχυλού κέρδους.«Εξαγοράζονται πλέον εύκολα οι άνθρωποι...»Η τρομοκρατία είναι μια μορφή δράσης και «λύσης»; Ο Εμμανουήλ Κριαράς διαφωνεί: «Δεν αποτελεί ευχάριστο φαινόμενο. Δεν ήταν ποτέ λύση η τρομοκρατία. Εκτός αν εννοείτε την τρομοκρατία των ισχυρών της Γης. Την τρομοκρατία του κεφαλαίου και του υλισμού. Όχι, με την άλλη- αυτήν τη μεμονωμένη των αγανακτισμένων παιδιών- φοβάμαι ότι η εκτροπή καραδοκεί. Δεν απέχει πολύ η όποια εκτροπή από τα έσχατα αυτά φαινόμενα απόλυτου συντηρητισμού στα οποία πολιτικά ασυνείδητα καταφεύγουν οι άμυαλοι απογοητευμένοι».Τι να κάνουμε; Εκατό και πλέον χρόνια μετά (ο Β. Ι. Λένιν έθεσε το ερώτημα το 1902 στο ομότιτλο βιβλίο του);

Οι Σπαρτιάτες το έθεσαν λακωνικότερα όλων το 410 π.Χ. μετά τη ναυμαχία της Κυζίκου. «Έρρει τα κάλα, Μίνδαρος απεσύα, Πεινώντι τώνδρες, Απορίομες τι χρη δραν». (Καταστράφηκαν τα πλοία. Ο Μίνδαρος σκοτώθηκε. Οι άνδρες πεινούν.

Απορούμε τι πρέπει να πράξουμε.) Να υπομένουμε. Μια λύση είναι εσείς να μιλάτε. Να λέτε πάντα αυτό που πιστεύετε... Και να πληροφορείτε σωστά. Μη δέχεσθε να γίνετε όργανα του οποιουδήποτε. Εξαγοράζονται πλέον εύκολα οι άνθρωποι... Πριν από λίγα χρόνια διάβαζα καθημερινά και μάλιστα εμβριθώς δυο, τρεις εφημερίδες. Τώρα πια με κουράζει αυτή η ελαφρότητα... Το μόνο ιδανικό που απέμεινε είναι ίσως ο Έρωτας. Υπό την έννοια της αέναης επιδίωξης του ιδανικού...

Ο έρωτας είναι

Η επιδίωξη του ιδανικού Η ίδια η ζωή Το αντίδοτο του θανάτου Η φιλεργία Η λύση- κυρίως- στα χρόνια της... χολέρας στα οποία ζούμε 

Στιγμές ζωής

Η γέννηση. Στον Πειραιά στις 29 Νοεμβρίου 1906 Η επιλογή για σπουδές φιλολογίας(1924)

Η συνάντηση με τη σύντροφο της ζωής του Αικατερίνη Στριφτού στα 1935 Η απόλυση από τη χούντα (1968) Η απώλεια της συντρόφου (Μάιος 2000) 

Τον ενοχλούν

Το ψεύδος Η υποκρισία Η επικράτηση της απάτης Η «βασιλεία» του κέρδους Η έλλειψη παιδείας

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4527814&ct=4

Καλή και δημιουργική χρονιά. Μακάρι το 2011 να είναι καλύτερο από όλα τα προηγούμενα, σε πείσμα των προβλέψεων και της πραγματικότητας. Και ένα μικρό δωράκι για τους επισκέπτες αυτού του τόπου, εκπαιδευτικούς και μη.

Καλή μας χρονιά λοιπόν...

Ξεκινάμε πάλι. Καλή χρονιά λοιπόν. Και καλή δύναμη. Φέτος περισσότερο από ποτέ την έχουμε ανάγκη. Για να παραμείνουμε «ζωντανοί στη σκηνή, σαν ροκ συγκρότημα». Γιατί μόνο έτσι θα τα βγάλουμε πέρα στις τόσο ροκ συνθήκες και στις τόσο χαλεπές εποχές. Μόνο έτσι, δυνατά, θα συνεχίσουμε να αξιώνουμε, κόντρα σ’ όσους παλεύουν να το απαξιώσουν το ελληνικό δημόσιο σχολειό (γιατί εμένα σχολειό μ’ αρέσει να το λέω κι όχι σχολείο).

Σ’ αυτό το σχολειό λοιπόν θα έρθουν σε λίγο τα μελισσάκια μας. Αυτοί οι μικροί «μπελάδες». Τα μικρούλια της πρώτης, ψαρωμένα ακόμα στο καινούργιο περιβάλλον… Οι «μεγάλοι» της τρίτης, με το ψιλοαλαζονικό βλέμμα του αρχηγού… Και οι ενδιάμεσοι της δευτέρας που ισορροπούν άλλοτε πετυχημένα κι άλλοτε όχι, ανάμεσα στους δύο. Καλώς να ορίσουν. Να ζωντανέψουν τις άδειες αίθουσες. Να γεμίσουν την καθημερινότητά μας προκλήσεις. Να μας ξαναδώσουν την αυταπάτη πως όσο ασχολούμαστε με εφήβους, δε γερνάμε, πως τάχα μπορούμε ακόμα να παρακολουθούμε την εξέλιξη της νεανικής τους σκέψης.

Και στον αγιασμό, την ώρα που θα προσπαθούμε να ελέγξουμε τη φόρα των καλοκαιρινών τους διακοπών και να τα βάλουμε πάλι στη «γραμμή», σαν να’ ναι τάχα στρατιωτάκια (αλίμονο, για κάτι τέτοιο τα ετοιμάζουμε;), ανάμεσα σε ευχές για καλή χρονιά και σε σχετικές ευλογίες… ας τα κοιτάξουμε στα μάτια. Κι εκεί θα δούμε μόνο την αλήθεια…

Καλώς να ορίσουν λοιπόν. Και καλή χρονιά να έχουμε.