Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011





Οι πόνοι της Παναγίας
Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί; 
Σε ποιο νησί του ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική; 
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ' άδικο φωνάζεις. 
Ξέρω πως θά΄χεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή, 
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θε να σπαράζεις.

Συ θά΄χεις μάτια γαλανά, θά΄χεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή κι από κακόν καιρό,
από το πρώτο ξάφνισμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό,
Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος ή προδότης.

Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω, την ανάσα σου ν' ακώ, πουλάκι μου ζεστό,
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι
κι ύστερ' απ' το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ,
που θα πηγαίνεις στο σκολειό με πλάκα και κοντύλι...

Κι αν κάποτε τα φρένα σου μ' αλήθεια, φως της αστραπής,
χτυπήσει ο Κύρης τ' ουρανού, παιδάκι μου να μην την πεις,
θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν
Δεν είν' αλήθεια πιο χρυσή, σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.

Κώστας Βάρναλης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου